Cholwich’s blog

เมื่อวันหยุดที่ผ่านมาผมได้มีโอกาสไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวเจ้าประจำ แล้วก็มานั่งนึกว่าเราทำงานกันไปเพื่ออะไร เหตุที่นึกอย่างนั้นเพราะร้านนี้ขายทั้งก๋วยเตี๋ยวเนื้อ หมู และพวกน้ำดื่มต่างๆ โดยพี่น้องสามคน  ทั้งหมดเป็นผู้หญิงและไม่ได้แต่งงาน อายุอานามของป้าแต่ละคนก็น่าจะไม่ต่ำกว่า 70 ได้มั้ง ผมกินก๋วยเตี๋ยวไป ก็นั่งนึกไปว่าป้าทั้งสามคนแกขายก๋วยเตี๋ยวกันไปทำไม จะว่าทำเพื่อเงินก็ไม่ใช่ เพราะดูจากปริมาณคนที่มากิน ก็น่าจะมีรายได้อย่างนี้มานานพอสมควร ไม่น่าจะเดือดร้อนเรื่องเงิน จะทำเพื่อลูกหลานก็ไม่มีใคร อาจจะมีหลาน (ได้ยินว่าป้าแกมีน้องชายอยู่หนึ่งคน) แต่ก็ไม่น่าจะจำเป็นขนาดนั้น แถมสังขารของป้าแต่ละคนก็ใช่ว่าจะอยู่ในสภาพที่อำนวย เดินกันไม่ค่อยดีเท่าไหร่แล้ว แต่แกก็ยังยึดที่จะขายของทุกวัน ทั้งๆ ที่น่าจะเหนื่อยไม่น้อย แต่ก็ดูแต่ละคนมีความสุขกันดี ทำก๋วยเตี๋ยวไป คุยกันไปกับคนมาซื้อ สนุกสนาน ผมเลยเกิดความรู้สึกว่าป้าแกทำงานเพื่อสิ่งนี้ ทำงานเพื่อความสุขที่ได้ทำ จริงๆ แล้วการได้ทำงานทุกวันอย่างนี้ คงจะมีประโยชน์ข้างเคียงช่วยให้แกมีสุขภาพที่ดีและมีอายุยืนยาวขึ้นไปอีกเยอะ

พอนึกได้อย่างนี้ก็สะท้อนกลับมาที่ตัวเอง ว่าเราทำงานไปเพื่ออะไร แม้ผมอาจจะไม่ได้ทำงานเพื่องานแบบที่ป้าทั้งสามคนทำอยู่ ผมยังหวังเงินที่ได้จากการทำงานอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยทุกวันนี้ได้ทำงานที่ตัวเองชอบ แม้ว่ามันจะมีอุปสรรค มีความยากลำบากอยู่บ้าง ผมยังมีความสุขอยู่ได้ตามอัตภาพ ขอจบไปแบบห้วนๆ อย่างนี้แหละ

thought thought, working