ธรรมะที่เป็นหัวใจในพระพุทธศาสนา คือเรื่องสุญญตาก็ดี เรื่องอนัตตาก็ดี ผู้ใดเข้าถึงธรรมนั้นแล้ว ย่อมอยู่เหนือความตาย, ย่อมพ้นจากความตาย ย่อมไม่มีความตายเลยโดยประการทั้งปวง เพราะหมดความเป็นตัวเป็นตน เป็นสัตว์เป็นบุคคล เพราะไม่มีอุปาทานยึดมั่นสิ่งใด …

อ่านแล้วยิ่งเข้าใจในพุทธศาสนามากขึ้น พระพุทธองค์ไม่ได้พยายามให้เราทำสิ่งที่เหนือธรรมชาติ หรือเพ้อฝันถึงสวรรค์วิมานอะไรในโลกหน้า แต่ให้เราฝึกจิตใจตนเอง ให้ยอมรับในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ตามธรรมดาของโลกนี้ แต่จะปฏิบัติตนอย่างไร ให้ยอมรับได้นั้น ยังเป็นเรื่องยากเหลือเกินสำหรับผม

ที่ผมนับถือพุทธศาสนาอยู่ทุกวันนี้ ก็ไม่ใช่เพราะกฎหมายกำหนด ไม่ใช่เพราะพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติ ไม่ใช่เพราะพ่อแม่ปู่ย่าตายายเป็นพุทธศาสนิกชนทั้งหมด แต่นับถือเพราะเห็นประโยชน์ในพระธรรมของพระพุทธองค์ เห็นความเป็นมนุษย์ของพระพุทธเจ้า ผมไม่เคยรู้สึกว่าพระพุทธเจ้าเป็นผู้วิเศษ แต่เคารพในฐานะมนุษย์ผู้อุทิศเวลาทั้งชีวิตในการค้นคว้าและค้นหาวิธีการที่ทำให้ความทุกข์ผ่อนคลายไป เพื่อเผยแผ่ให้กับมนุษย์ร่วมโลกคนอื่นๆ เคารพในความกล้าของพระองค์ ที่กล้าประกาศเชิญชวนในคนมาปฎิบัติตามพระองค์ โดยมีเป้าหมายอยู่แค่ความดับ ซึ่งขัดกับความต้องการพื้นฐานทางกายภาพของมนุษย์

อะไรที่ถือกันไว้ ก็วางลงบ้างเถอะ จะได้ไม่หนัก