ผมแก้ไข CSS โดยใช้ add-on ของ Firefox ที่ชื่อ Stylish ซึ่งจะทำให้เราสามารถปรับเปลี่ยนรูปแบบการแสดงผลของเว็บที่กำหนดโดย URL ได้ เมื่อติดตั้งเสร็จ ก็แค่เปิดเว็บ twitter แล้วก็เลือกที่ icon ของ Stylish ที่อยู่มุมล่างขวาของ Firefox จากนั้นก็เลือก “Write new style” > “For twitter.com” จากนั้นก็เพิ่ม CSS ตามข้างล่างนี้ เพื่อกำหนดให้ใช้ line-height เป็นแบบปกติ เท่านี้ก็เสร็จเรียบร้อย

.entry-content {
line-height: normal !important;
}
textarea#status {
line-height: normal !important;
}

จากนั้นก็เลยลองเขียนโปรแกรมแบบมั่วๆ (เพราะยังงงกับ syntax อยู่) เพื่อแก้ปัญหา N-Queens แบบง่ายๆ (ใช้ backtracking search ด้วย recursive ดื้อๆ เอานี่แหละ) โดยใช้ Go:

package main
 
import "fmt"
 
var N int = 10
 
func nqueens(board []int, filled int) int {
	var attack bool = false;
	if filled == N-1 {
		for i:=0; i<N; i++ {
			fmt.Printf("%d\t", board[i])
		}
		fmt.Printf("\n");
		return 1
	}
	filled += 1;
	for i:=0; i<N; i++ {
		board[filled] = i;
		attack = false;
		for j:=0; j<filled; j++ {
			dy := board[j]-board[filled];
			dx := j - filled;
			if (board[j] == board[filled]) || 
			(dy/dx == 1 || dy/dx == -1) && (dy%dx == 0) {
				attack = true;
				break
			}
		}		
		if !attack {
			nqueens(board, filled)
		}	
	}
	return 0
}
 
func main() {
	var board []int = make([]int, N);
	nqueens(board, -1);
}

ด้วยความอยากรู้ ก็เลยลองเอาโปรแกรมนี้เอามาแปลงเป็นภาษา C แบบตรงๆ บรรทัดต่อบรรทัด

#include<stdio.h>
#include<stdlib.h>
 
const int N=10;
 
int nqueens(int *board, int filled) {
	int i,j,attack,dy,dx;
	if (filled == N-1) {
		for(i=0; i<N; i++)
			printf("%d\t", board[i]);
		printf("\n");
		return 1;
	}
	filled++;
	for(i=0; i<N; i++) {
		board[filled] = i;
		attack = 0;
		for(j=0; j<filled; j++) {
			dy = board[j]-board[filled];
			dx = j - filled;
			if ((board[j] == board[filled]) ||
			((dy/dx == 1 || dy/dx == -1) && (dy%dx == 0))){
				attack = 1;
				break;
			}
		}
		if (!attack)
			nqueens(board, filled);
	}
	return 0;
}
 
main() {
	int *board = (int *)malloc(sizeof(int)*N);
	nqueens(board, -1);
}

เสร็จแล้วก็ลองเขียน Python อีกโปรแกรมหนึ่ง

def nqueens(board, filled):
	global N
	if filled == N-1:
		for i in board:
			print "%d\t" % board[i],
		print
		return True
	filled+=1
	for i in xrange(0, N):
		board[filled] = i
		attack = False
		for j in xrange(0, filled):
			dy = board[j]-board[filled]
			dx = j - filled
			if board[j] == board[filled] or ((dy/dx == 1 or dy/dx == -1) and dy%dx==0):
				attack = True
				break
		if not attack:
			nqueens(board, filled)
	return 0
N=10
board = [0]*N
nqueens(board, -1)

ทดลองรัน (ด้วย N=10) แล้วจับเวลาง่ายๆ ด้วย time ก็จะได้ผลเป็น

ประสิทธิภาพแบบคร่าวๆ ก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว ไม่ได้แย่กว่า C นัก แต่ไม่รู้ว่าผมชินกับภาษา C มากเกินไปหรือเปล่า ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ งงๆ กับ syntax ของ Go มันดูไม่ค่อยสวยงามยังไงไม่รู้ บอกไม่ถูก เหมือนแค่เอา C มาตัดบางส่วนออก เพราะกลัวจะพิมพ์เยอะเกินไป มันเลยดูขัดๆ อีกอย่าง Go ก็ไม่ได้เขียนสั้นๆ ง่ายๆ ได้เหมือน Python ผมว่าโครงสร้าง syntax ของ C กับ Python สวยงามกว่าเยอะ แต่ผมก็ยังไม่ลอง concurrent programming ที่เป็นจุดขายของ Go เหมือนกัน เอาไว้หนีงานมาลองใหม่คราวหน้าละกัน

แต่เทอมนี้ผมสอนวิชา Computer Architecture ซึ่งพูดถึงพวก machine code และ assembly code เต็มไปหมด จึงคิดว่าการใช้เลขศูนย์แบบมี / คาด จะช่วยลดความกำกวมของเนื้อหาได้พอควร ผมจึงต้องแก้ไขแพคเกจเล็กน้อย เนื่องจาก Karl Berry ที่เป็นคนออกแบบแพคเกจ เลือกใช้ศูนย์แบบไม่มีคาดเป็นรูปร่างปกติสำหรับเลขศูนย์

พอลองดูข้อมูลรูปร่างของตัวอักษรต่างๆ ที่มากับฟอนท์แล้ว ก็พบว่ามีมาให้ทั้งสองแบบ คือ เลขศูนย์แบบปกติ กับเลขศูนย์แบบมี / คาดทับ ก็เลยลองไปดูไฟล์ fi4-ec.enc ซึ่งเป็นไฟล์ที่ใช้กำหนดว่า จะให้รหัสใดใช้รูปร่างตัวอักษรตัวไหนของฟอนท์ แล้วผมก็พบว่าไฟล์นี้ระบุว่า

/zero.noslash       %0x30

ผมก็เลยแก้เป็น

/zero               %0x30

ก็เป็นอันเรียบร้อย เพราะเป็นการบอกให้ LaTeX เลือกใช้เลขศูนย์แบบมี / คาดทับ สำหรับรหัส 0×30

จบแต่เพียงเท่านี้

เวลาผมขับรถออกจากซอยหรือสถานที่อะไรบางแห่ง แล้วจะเลี้ยวซ้ายเข้าถนน หลักเหตุผลของผมก็คือ ผมควรจะหันไปมองเฉพาะรถทางด้านขวา ถ้าไม่มีรถวิ่งมาผมก็น่าจะออกรถไปได้เลย แต่ผมก็พบว่ามันไม่ถูกต้อง ผมต้องมองทั้งด้านซ้ายและขวา (หลายๆ หน) เพราะด้านซ้ายมักจะมีพี่มอเตอร์ไซค์ (หลังๆ รถยนต์ก็เอาด้วย) วิ่งสวนทางมาเสมอ แถมบางคนยังไม่มีทีท่าจะหยุดหรือชลอด้วย

เวลาเจอทางแยกหรือทางโค้ง ที่มีการแบ่งเลนแยกทางเดินรถ ซึ่งผมควรจะขับรถตรงต่อไปตามทางของผม เหตุผลแบบการจราจรไทย คือ ผมควรจะต้องชลอรถบ้างเป็นบางครั้ง เพราะจะมีรถยนต์ (โดยเฉพาะแท็กซี่) ที่เลือกเข้าช่องทางผิด จะพยายามถอยหลังช้าๆ เพื่อย้อนมาตรงทางแยก จะได้เปลี่ยนทางได้โดยไม่ต้องไปหาทางกลับรถ เหตุการณ์นี้จะแปรผันตรงกับราคาน้ำมัน ยิ่งน้ำมันแพงจะยิ่งพบบ่อยมาก เลิกเถอะครับ ผมไม่ได้กลัวรถพี่โดนชนหรอก แต่ผมกลัวผมชนรถพี่ แล้วผมต้องมาเสียเวลากับเรื่องแบบนี้

เวลาผมขับรถมาตามทางตรงปกติ แล้วเจอทางแยกซึ่งผมจะเลี้ยวขวา ผมก็ควรจะดูรถทั้งข้างหน้าและข้างหลัง เพราะพี่ที่ขับรถมาข้างหลังอาจจะใจร้อน แซงรถผมออกทางขวา และเลี้ยวขวาไปพร้อมๆ กัน ทำให้รถผมที่กำลังหักเลี้ยวขวา ไปประจันด้านข้างของรถพี่เขาได้พอดี

นอกจากนี้ถ้าผมขับรถอยู่เลนซ้ายสุด ด้านซ้ายของผมมีแต่ไหล่ทาง ผมก็ไม่ควรจะขับชิดไหล่ทางจนเกินงาม มิฉะนั้นอาจจะโดนบีบแตรไล่ โดยพี่ที่ขับรถตามมา ซึ่งอาจจะรู้สึกไม่ทันใจ ก็จะแซงซ้ายมาทางไหล่ทางได้ และถ้าริจะขับอยู่เลนซ้าย ก็ควรจะขับรถให้เร็วพอสมควร เพราะพี่บางคนก็อาจจะเปิดไฟสูงไล่ หลังจากที่พี่เขาไล่รถทางขวาแล้วไม่หลบให้ เขาก็จะมาไล่รถทางซ้ายด้วย (แล้วจะให้ตู หลบไปขับเลนไหนฟะ)

สุดท้ายผมรู้สึกว่าปัญหาการจราจรเมืองกรุงจริงๆ แล้วแก้ไม่ยากครับ ไม่ต้องใช้เทคโนโลยีอะไร ไม่ต้องสร้างถนนหรือสะพานลอยฟ้าหลายๆ ชั้นหรอก ผมรู้สึกว่ามันแก้ง่ายๆ ที่วิธีการใช้รถใช้ถนนของคนกรุงนี่แหละครับ ผมไม่เข้าใจว่าเราจะใจร้อนกันไปถึงไหน (ช่วงหนึ่ง ผมก็เคยใจร้อนมากๆ นะ แต่ความสามารถในการปาดไปปาดมาไม่ถึงเลยเลิกแล้ว) ขับรถก็ค่อยๆ ไปก็ได้ครับ ไปถึงช้าอีกนิดนึงก็คงไม่ทำให้เสียเงิน หรือเสียอะไรมากนักหรอก อย่างเช่น ถ้ารถมันติด (อาจจะเกิดจากคอขวดข้างหน้า) รถข้างหน้าวิ่งช้ากันอยู่แล้ว พี่ๆ ก็อย่าแซงซ้ายหรือขวา เปิดช่องทางใหม่ไปเบียดเข้าเลย ถ้าพี่ๆ ไม่ทำแบบนั้นผมว่ามันก็ไปกันได้เรื่อยๆ เสียเวลาไม่นานหรอก พอพี่ๆ ไปเบียดแทรกกัน สุดท้ายก็ไปกันได้ไม่กี่คัน ที่เหลือติดกันยาวเป็นหางว่าว พี่ก็ไปกินช่องคนอื่น ทำเอาคนที่ไปต้องติดพลอยติดไปด้วยอืก (กรณีนี้ผมอยากให้ตำรวจไปจับมากที่สุด แต่เวลารถติดๆ ตำรวจก็มักจะไม่จับ)

ผมว่านอกจากรณรงค์เมาไม่ขับแล้ว เราน่าจะมารณรงค์ขับแล้วไม่ใจร้อนด้วยครับ

若い時にプログラムを書こう、必ず人生の豊かさにつながる
– 山下徹　NTTデータ社長

แปลเป็นไทยได้ความว่า

เขียนโปรแกรมกันไปเถอะในช่วงที่อายุยังน้อย, สิ่งเหล่านี้จะเชื่อมโยงกับความรุ่มรวยในชีวิตอย่างแน่นอน
– โทรุ ยะมะชิตะ ประธานบริษัทเอ็นทีทีดาต้า

ถ้าอ่านบทสัมภาษณ์ฉบับเต็มแล้ว จะมีประเด็นต่างๆ อยู่หลายประเด็น แต่ในฐานะคนสอนหนังสือเด็กปริญญาตรี ผมสนใจประเด็นการเขียนโปรแกรมเป็นหลัก เพราะปัจจุบันผมรู้สึกว่าตัวเองยังไม่สามารถทำให้เด็กๆ ที่สอนอยู่ หันมาชอบ สนใจและตั้งใจที่จะเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ได้ แม้ว่าเด็กๆ เหล่านั้นจะเรียนในสาขาที่โลกภายนอกคาดหวังว่า เมื่อจบแล้วจะต้องมีทักษะในการเขียนโปรแกรมที่เพียงพอ

จริงอยู่ว่าเด็กส่วนใหญ่จะพอเขียนโปรแกรมได้ อาจจะใช้วิธีตัดแปะเอาบ้าง หาทางเอาตัวรอดกันไปได้ แต่ส่วนใหญ่มักจะรู้สึกว่าการเขียนโปรแกรมเป็นเรื่องยาก เป็นเรื่องน่าเบื่อ เป็นงานคนชั้นล่าง (เหมือนผู้ใช้แรงงานในสังคมไอที) โดยเฉพาะค่านิยมอันหลังนี้ เป็นสิ่งที่ผมไม่เห็นด้วยที่สุด เพราะผมเชื่อว่าเราไม่สามารถเป็น system analyst เป็น project manager ที่ดี หรือเป็นตำแหน่งต่างๆ ที่บางบริษัทบอกว่าเป็นเหมือนยอดปิระมิดได้ โดยไม่มีพื้นฐาน ทักษะการเขียนโปรแกรม หรือไม่รู้ว่าถ้าออกแบบไปอย่างนี้แล้วคนที่เอาไป implement เขาจะทำยังไง

ผมตั้งใจว่าต่อไปนี้ผมพยายามลบค่านิยมนี้ออกจากเด็กๆ ที่เข้ามาเรียนในภาค แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องยาก เพราะแนวความคิดว่างานบริหารจัดการเป็นงานสบายเป็นเรื่องที่ฝังรากลึกไปแล้ว รวมถึงการเสนอทางเลือกที่ดูเหมือนดีกว่า ว่าการเรียนวิธีการบริหารจัดการโดยตรงก็สามารถเข้าใจวิธีการ และเทคนิคต่างๆ ได้ สามารถเริ่มงานโดยเป็นผู้บริหารได้เลย ไม่จำเป็นต้องทำงานต๊อกต๋อยเหมือนพวกที่เรียนเขียนโปรแกรม เขาทำแค่ออกแบบ เสนอแนวความคิด ที่เหลือก็ปล่อยให้ใครก็ไม่รู้ทำก็หมดเรื่อง

จริงอยู่ ที่เด็กที่จบจากภาคผมทุกคนไม่จำเป็นต้องไปทำงานเขียนโปรแกรม มีงานที่น่าสนใจอีกเยอะ แต่ผมก็เชื่ออย่างประโยคข้างบนว่า ทักษะการเขียนโปรแกรมจะชักนำไปสู่ความรุ่มรวยในชีวิตการทำงาน ทำให้เรามีทักษะที่เพียงพอในการทำสิ่งต่างๆ สำเร็จไปด้วยดี

ปัญหาอย่างหนึ่งสำหรับตัวผมเอง ก็คือ ผมรู้สึกว่าผมยังไม่รู้ ไม่มีวิธีดีๆ ที่จะสอนให้เด็กๆ เข้าใจความสนุกสนาน แล้วความน่าสนใจของการเขียนโปรแกรมได้ คงต้องพยายามกันต่อไป

อ้างอิง: http://slashdot.jp/developers/09/06/05/066228.shtml

วิธีการแก้ไขจะต้องไปสร้างไฟล์ชื่ /etc/hal/fdi/policy/mouse.fdi แล้วใส่

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?> 
 
<match key="info.product" string="Mouseemu virtual mouse">
 <merge key="input.x11_options.ZAxisMapping" type="string">4 5</merge>
</match>

เพื่อเพิ่ม option ที่เกี่ยวกับ scroll wheel สำหรับ mouse สุดท้ายรีบูทเครื่องใหม่ ก็เรียบร้อย

ผมก็เลยคิดจะเปลี่ยนจากการแปะคำสั่งวาดภาพไปในไฟล์ตรงๆ เขียนไฟล์ LaTeX ต่างหากสำหรับรูปแต่ละรูป ทำเป็น PDF แล้วค่อยเอาไปแปะทีหลัง ซึ่งจะทำให้การปรับเปลี่ยนขนาด ทำได้ง่ายมากๆ ลองหาดูในที่ต่างๆ สุดท้าย ก็เจอโปรแกรม PDFCrop เป็นสคริปต์ที่มากับแพคเกจ texlive-extra-utils บน Ubuntu โปรแกรมนี้ทำหน้าที่ตัดขอบว่างๆ ทั้งหมดของรูปออก ทำให้สามารถใช้ includegraphics แปะเข้าไปในไฟล์อื่นได้ง่ายๆ วิธีใช้ก็คือ

$ pdfcrop myfig.pdf

$ pdfnup --nup 2x2 --frame true myslides.pdf

จะได้ผลลัพธ์เป็นไฟล์ PDF ชื่อ myslides-2×2.pdf วางสไลด์สี่หน้าต่อหนึ่งแผ่น แบบ 2 คูณ 2

ทีนี้ทุกเทอมก็ใช้อย่างนี้มาตลอด มาเทอมนี้อยากให้มีเลขหน้าเพิ่มเข้าไปด้วย จะได้เรียงลำดับหน้าต่างๆ ได้ไม่ยาก (ปกติร้านถ่ายเอกสารจะใช้มือเขียนเลขหน้าให้) วิธีที่ง่ายที่สุดก็คือไปหา Adobe Acrobat ตัวจริงมา จะมีฟังก์ชันให้ใส่เลขหน้าโดยอัตโนมัติ แต่เนื่องจากเราไม่อยากเสียตังค์ ก็เลยมานั่งดูโปรแกรม pdfnup ว่าจริงๆ เป็นสคริปต์ที่สร้างไฟล์สำหรับ pdfLaTeX ที่ใช้แพคเกจ pdfpages เพื่อเอาหน้าหลายๆ หน้ามาเรียงไว้ในหน้าเดียวกัน ซึ่งจะเรียงแบบหนึ่งหน้าต่อหนึ่งหน้าก็ได้ เลยลองเล่นดู ใช้แพคเกจ fancyhdr ของ LaTeX มาช่วยกำหนดตำแหน่งเลขหน้า สุดท้ายได้ไฟล์สำหรับใส่เลขหน้าอัตโนมัติมา

\documentclass{article}
 
\usepackage[final]{pdfpages}
\usepackage[paper=a4paper,landscape,tmargin=2cm,bmargin=2.3cm,lmargin=2.5cm,rmargin=1.5cm]{geometry}
\usepackage{fancyhdr}
 
\setcounter{page}{..PAGE..}
\pagestyle{fancy}
\lhead{My Course}
\cfoot{}
\rfoot{{\LARGE\thepage}}
\renewcommand {\headrulewidth}{0pt}
\renewcommand {\footrulewidth}{0pt}
 
\begin{document}
	\includepdfset{pages=-,pagecommand=\thispagestyle{fancy}}
	\includepdf[fitpaper=true,scale=1]{..FILE..}
\end{document}

และเพื่อให้เกิดความสะดวกในการทำงาน ก็เลยไปเขียนสคริปต์มาอีกอันหนึ่ง ใช้ sed แก้ไข ..PAGE.. และ ..FILE.. ใน LaTeX ให้เป็นเลขหน้าเริ่มต้น และชื่อไฟล์ PDF ที่ต้องการ

#!/bin/sh
 
filename=$1
pagenumber=$2
newname=${1%.pdf}-p.tex
sed -e "s/\.\.FILE\.\./"$filename"/g" -e "s/\.\.PAGE\.\./"$pagenumber"/g" < page.tex > $newname
 
pdflatex $newname
pdflatex $newname
rm $newname
rm ${newname%tex}log

สุดท้ายจะได้โปรแกรมง่ายๆ สำหรับเติมเลขหน้าได้ตามต้องการ ส่วนที่ผมยังงงๆ อยู่ก็คือ ไม่เข้าใจว่าทำไมฟอนท์ใน LaTeX มันมีขนาดเล็กกว่าปกติ เลยต้องกำหนดให้ใช้ \LARGE สำหรับเลขหน้า คิดว่าอาจจะมีปัญหาอะไรบางอย่างเกี่ยวกับขนาดกระดาษ หรืออะไรซักอย่าง เลยแก้แบบง่ายๆ ไปก่อน ขี้เกียจไปค้นดูละเอียดๆ ส่วนคนอื่นถ้าจะเอาไปใช้ ก็สามารถปรับแต่งตำแหน่งๆ หรือระยะขอบกระดาษได้โดยแก้ที่ geometry ครับ

วันนี้ลงค้นๆใน apt-get ของ Ubuntu ดู พบว่ามีคนทำเครื่องมือช่วยจัดการปัญหานี้ คือเป็นสคริปต์เล็กๆ ที่ชื่อว่า dirsplit ที่มาพร้อมกับแพคเกจ genisoimage โปรแกรมนี้ทำหน้าที่สร้างลิสต์ของไฟล์ เพื่อเขียนไดเรคทอรีใหญ่ๆ ลงแผ่น CD/DVD โดยโปรแกรมจะจัดไฟล์ให้เราตามขนาดไฟล์ เราสามารถกำหนดได้ว่าจะสร้าง catalog แต่ละแผ่นใหญ่แค่ไหน (default คือขนาด DVD) วิธีใช้ก็คือ

$ dirsplit -e2 --prefix mybackup ./mydir1 ./mydir2

ตัวเลือก -e2 ใช้กำหนดวิธีการคำนวณและรวมขนาดไฟล์ มีอยู่หลายวิธี ผมเห็นตัวอย่างใช้วิธีนี้ก็เลยใช้ตาม ส่วน –prefix ใช้กำหนดชื่อไฟล์ catalog ที่สร้างขึ้น อย่างกรณีนี้ ก็จะได้ mybackup1.list mybackup2.list … ไปเรื่อยๆ ตามไฟล์ที่เรามี

เมื่อสร้าง catalog เสร็จ ก็ต้องนำมาสร้าง ISO image ซึ่งจะเป็นการไปดึงไฟล์จริงมารวมไว้ วิธีใช้ของ dirsplit ก็มีวิธีสร้าง ISO มาให้ด้วย คือ

$ mkisofs -D -r --joliet-long -graft-points -path-list mybackup1.list -o mybackup1.iso

เพียงเท่านี้ก็จะได้ image สำหรับเขียนลงแผ่น ก็สามารถใช้โปรแกรมที่ชื่นชอบเขียนได้ ผมขี้เกียจใช้ GUI ก็ใช้โปรแกรม wodim โดยตรง

$ wodim -v dev=/dev/scd0 speed=8 mybackup1.iso

ก็จะได้แผ่นสำรองข้อมูล (ที่มีค่าหรือเปล่าก็ไม่รู้) ของเราไว้ได้ ข้อเสียของวิธีนี้ก็คือ ถ้าต้องการค้นหาไฟล์บางอย่างในภายหลังอาจจะยุ่งยากพอควร เพราะเราจะไม่รู้ว่าไฟล์นั้นเก็บไว้ที่ไหน ถ้าให้ดีก็เก็บไฟล์ catalog เอาไว้ด้วย จะได้ค้นหาได้เร็วขึ้น

• หนังเรื่องนี้สร้างจากนิยายของแดน บราวน์ เป็นเรื่องการสืบสวน และผจญภัยของ ศ.โรเบิร์ต แลงดอน ผู้เชี่ยวชาญทางด้านสัญลักษณ์จากฮาร์ดวาร์ด โครงเรื่องไม่ต่างจากเรื่อง Davinci Code เท่าไหร่ แต่เนื้อเรื่องจะเกี่ยวกับสมาคมลับที่ชื่อว่า Illuminati ซึ่งตั้งขึ้นมาเพื่อต่อต้านคริสตจักรโรมันคาทอลิก เนื่องจากเห็นว่าศาสนจักรพยายามต่อต้าน และทำลายล้างวิทยาศาสตร์ สมาคมนี้จึงต้องการเอาคืน และได้เกิดการวางแผนสร้างสถานการณ์ต่างๆ ในโอกาสที่สมเด็จพระสันตะปาปาสิ้นพระชนม์
• แม้ว่าจะสร้างจากนิยาย แต่การดำเนินเรื่องก็ไม่ได้อิงตรงๆ กับนิยาย แต่มีการตัดทอนรายละเอียดออกไปเยอะพอสมควร มีตัวละครบางตัวหายไป (เช่น นักข่าว หรือผู้อำนวยการของ CERN) เครื่องบินล้ำยุคก็หายไป ตัวละครบางตัวถูกจับรวมกัน รายละเอียดของตัวละครบางตัวหายไป อาจถูกลดฐานะลง แต่โดยรวมๆ แล้วผมไม่รู้สึกว่าทำให้เนื้อหาหลักของเรื่องเปลี่ยนไป แถมยังทำให้กระชับมากขึ้น สมจริงขึ้น
• เรื่องราวต่างๆ เกิดขึ้นในโรม และวาติกันเป็นหลัก ดูแล้วทำให้รู้สึกว่าโรมและวาติกันเป็นเมืองศูนย์กลางคริสตจักรจริงๆ ตอนอ่านนิยายไม่ได้เห็นภาพสถานที่ต่างๆ ก็ไม่รู้สึกอะไรมาก แต่พอดูหนังแล้วทำให้อยากไปโรมและวาติกันสักครั้ง
• จุดอ่อนที่ผมรู้สึก คือ หนังไม่ได้ลงรายละเอียดการคลี่คลายปริศนาต่างๆ ของแลงดอน คิดว่าคงเป็นเพราะไม่มีเวลาพอ ทำให้บทบาทด้านนี้ของแลงดอนด้อยไปหน่อย แถมบทนางเอกของเรายิ่งน้อยลงไปใหญ่ บางช่วงหายไปเลย แต่ผมชอบนางเอกคนนี้มากกว่าโซเฟียในเรื่องที่แล้วนะ ส่วนคนที่ต่างจากจินตนาการของผมมากที่สุด ก็เห็นจะเป็นกรมวังของพระสันตะปาปาองค์ที่สิ้นพระชมน์ในเรื่อง เพราะผมคิดไว้ว่าน่าจะแก่กว่านี้ แถมไม่น่าจะดูบึกบึนขนาดนั้น แต่เอาเถอะมันไม่ได้ทำให้เสียอรรถรสเท่าไหร่
• ตอนผมอ่านนิยาย สมเด็จพระสันตะปาปาองค์ก่อนยังมีพระชนม์อยู่ เรายังไม่เคยเห็นข่าวเกี่ยวกับพิธีเลือกสมเด็จพระสันตะปาปาองค์ใหม่ แถมข่าวการทดลอง LHC ของ CERN ก็ยังไม่ดังขนาดนี้ ฉะนั้นเลยรู้สึกว่าหนังออกมาได้ถูกจังหวะ ทำให้น่าติดตามมากขึ้น

สรุปว่า น่าไปดู คนที่ยังไม่เคยอ่านหนังสือก็น่าจะดูได้ไม่ลำบากนัก เพราะไม่ได้เล่าเรื่องซับซ้อนอะไร ส่วนตัวแล้วอยากดูอีกสักรอบ (เอาไว้รออดีวีดีล่ะกัน)