Seishun-18 เป็นตั๋วของบริษัท JR ซึ่งขายเป็นชุด หนึ่งชุดมีห้าใบ แต่ละใบราคาประมาณ 2000 เยน (ไม่ได้เช็คราคาที่แน่นอน) ตั๋วนี้จะใช้ได้เฉพาะช่วงเวลาที่กำหนดเท่านั้น เช่น ช่วงปีใหม่ที่คนจะเดินทางกลับบ้าน หรือช่วงปิดเทอมหน้าร้อน ซึ่งนักเรียนจะมีเวลาว่างกันประมาณสองเดือน เหมาะกับการเดินทางกลับบ้านหรือไปเที่ยวที่ไหน ตั๋วแต่ละใบจะใช้สำหรับผู้โดยสาร 1 คนใช้ได้กับรถธรรมดา หรือรถด่วนแบบไม่เสียค่าธรรมเนียม (ที่เรียกว่า 快速) ของ JR โดยจะขึ้นลงรถไฟกี่ครั้งก็ได้ภายในวันนั้น (หนึ่งวันนับตั้งแต่เวลาที่เริ่มใช้ จนกระทั่งหมดวันนั้น) ดังนั้นตั๋วแต่ละใบก็จะใช้ได้หนึ่งวัน ตั๋วหนึ่งชุดก็จะใช้ได้ 5 วันสำหรับผู้โดยสารคนเดียว หรือถ้าไปกับเพื่อนหลายคน ก็แบ่งกันใช้เช่นถ้าไป 5 คนก็ใช้วันละชุด ถ้าคนน้อยกว่านั้นก็สามารถคำนวณจำนวนชุดที่ต้องซื้อได้ โดยมีข้อแม้เดียวว่าทุกคนต้องเดินทางไปพร้อมกัน ผมอาจจะใช้คำผิด ที่ไปเรียกว่าเป็นชุด จริงๆ แล้วเขาจะให้ตั๋วมาแค่ใบเดียวตามรูป แต่ใช้ได้ 5 ครั้ง หรือ ใช้หลายคนพร้อมกัน ดังนั้นเมื่อมีตั๋วอยู่ใบเดียว ทุกคนก็ต้องเดินทางไปด้วยกัน

ด้วยเหตุที่ตั๋วนี้ใช้ได้กับรถไฟธรรมดา ดังนั้นจึงจะต้องใช้เวลาเดินทางนานมาก จึงพ้องกับชื่อตั๋ว Seishun (青春) ซึ่งหมายถึงพวกวัยรุ่นนั่นเอง ผมเองก็เคยใช้ตั๋วนี้เหมือนกันแม้ว่าตอนนั้นจะไม่วัยรุ่นเท่าไหร่แล้ว (ตั๋วนี้เขาไม่ได้จำกัดอายุนะครับ แม้ว่าจะใช้ชื่อว่าวัยรุ่น แต่ใช้ได้ทุกวัยครับ) โดยใช้เดินทางไปเที่ยวฝั่งตะวันตกของญี่ปุ่น แต่เนื่องจากผมไม่ใช่วัยรุ่นเท่าไหร่ เราจึงเริ่มเดินทางด้วยการควักกระเป๋านั่งชินคันเซ็นไปลงที่ฮิโรชิมา แล้วค่อยๆ นั่งรถธรรมดาย้อนกลับมาเรื่อยๆ แวะพักตาม youth hostel ตามจังหวัดต่างๆ เช่น Okayama, Osaka, Kyoto, Nagoya ตอนนั้นรู้สึกจะใช้เวลาประมาณ 7 วัน นับว่าเที่ยวได้คุ้มเลย ช่วงแรกๆ แต่ละคนจะยังแรงดีกันอยู่ ก็จะเดินเที่ยวกันทั้งเมือง ช่วงหลังๆ นี่แทบจะฝากของไว้ที่ล็อคเกอร์ตลอด และพยายามเดินให้น้อยที่สุดตามสภาพร่างกาย ผมว่าข้อดีของการเที่ยวแบบนี้ก็คือประหยัด แล้วก็ได้ฝึกอะไรหลายๆ อย่าง ส่วนข้อเสียก็คืออาจจะเหนื่อย และใช้เวลามากไปหน่อย แต่ถ้าเป็นช่วงปิดเทอมก็ไม่น่าจะมีปัญหา

จุดที่สำคัญคือควรจะหาซื้อหนังสือตารางรถไฟของ JR และควรจะมีคนที่ดูตารางเก่งๆ ไปด้วย (ตารางมันออกแบบมาอ่านยากมากๆ) เพราะอาจจะสับสนกับเวลารถไฟได้ง่าย และยิ่งไปเที่ยวบ้านนอกถ้าพลาดรถไฟเที่ยวหนึ่งอาจจะต้องอีกหนึ่งหรือสองชั่วโมง เท่าที่จำได้เราจะพยายามเช็คเวลารถไฟทุกครั้งที่แวะสถานที่ท่องเที่ยว เพื่อจะได้กะเวลาเที่ยวได้ถูกต้อง เรียกว่าจะต้องบริหารเวลาให้คุ้มค่ามากที่สุด มิฉะนั้นอาจจะเดินทางไปไม่ถึงที่พักที่จองไว้

พอนึกได้อย่างนี้ก็สะท้อนกลับมาที่ตัวเอง ว่าเราทำงานไปเพื่ออะไร แม้ผมอาจจะไม่ได้ทำงานเพื่องานแบบที่ป้าทั้งสามคนทำอยู่ ผมยังหวังเงินที่ได้จากการทำงานอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยทุกวันนี้ได้ทำงานที่ตัวเองชอบ แม้ว่ามันจะมีอุปสรรค มีความยากลำบากอยู่บ้าง ผมยังมีความสุขอยู่ได้ตามอัตภาพ ขอจบไปแบบห้วนๆ อย่างนี้แหละ

พอถึงตอนอาจารย์ทะนิโอะกะพูดถึงเหตุผลที่ยอมให้โนะดะเมะ ย้ายไปอยู่กับอ.เอะโต แล้วก็สะท้อนถึงตัวเอง ผมรู้สึกว่าคิดอะไรคล้ายๆ อ.ทะนิโอะกะในเรื่อง (แม้ว่าผมจะยังไม่มีความสามารถเท่าอ.ทะนิโอะกะก็เถอะ) หลักๆ ก็คือผมไม่มีความสามารถ และยังไม่มีแรงจูงใจพอ ที่จะชักจูง หรือบังคับให้นักเรียนเปลี่ยนแปลงตน เพื่อมุ่งไปยังเป้าหมายที่สูงกว่าที่เป็นอยู่ แถมบางทียังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะชักจูงไปทางไหน ส่วนใหญ่ก็จะปล่อยให้แต่ละคน ล่องลอยกันไปตามแต่ใจจะใฝ่หา ผมอาจจะช่วยได้แค่ค่อยเสริมนิดหน่อย (ส่วนใหญ่ในแง่เทคนิค)

ตอนนี้ผมหวังว่า ต่อไปผมจะมุ่งมั่นมากขึ้น เข้าใกล้ความพยายามของอ.เอะโต ใส่ความมุ่งมั่นลงไปในนักเรียนได้มากกว่านี้ และหวังว่าสักวันหนึ่ง ผมจะมีความสามารถในการสอนได้ใกล้เคียงสเตเซอร์มัน

เฮ้อ…ดูละครแล้วรู้สึกว่าจะอินมากไปหน่อย

เมื่อวานเลยนั่งคิดว่าจะทำยังไงกับการบ้านในเทอมที่จะถึงนี้ดี จะทำเป็นเว็บให้อัพโหลดไฟล์ ก็ขี้เกียจเขียนเว็บ สุดท้ายจึงตัดสินใจจะใช้เมลเหมือนเดิม แล้วไปเขียนสคริปต์ด้วย fetchmail กับ procmail หรือไม่ก็ maildrop เพื่อคัดแยกเมลที่ส่งมา ไปไว้ในไดเรคทอรีที่กำหนด แยก attachment ออกจากเมล โดยอาจจะใช้ Perl หรือไม่ก็โปรแกรม ripMime พร้อมทั้งตอบเมลกลับแบบอัตโนมัติว่าได้รับการบ้านแล้ว (ในกรณีที่ส่งมาถูกตามที่กำหนด) สุดท้ายหวังว่าจะช่วยให้จัดการกับการบ้านทางเมลได้สบายขึ้น แต่วิธีการทั้งหมดก็จะยังไม่สามารถจัดการกับกรณีที่ส่งไฟล์มาผิดประเภทได้ แต่ไม่เป็นไรเพราะมีคนแนะนำวิธีจัดการมาให้แล้ว ก็คือไม่ต้องตรวจให้ 0 ไปเลย คนแนะนำรับรองว่าแค่ทำเพียงครั้งเดียวก็จะส่งถูกต้องทุกคน จริงๆ แล้วยังไม่ได้เขียนสคริปต์ทั้งหมดหรอก แต่จะเอามาเล่าเรื่อยๆ วันนี้เล่าถึง fetchmail ก่อนล่ะกัน

โปรแกรม fetchmail เป็นโปรแกรมสำหรับดึงเมลจากเซิร์ฟเวอร์ (จะเป็นแบบ POP3 หรือ IMAP ก็ได้) มาไว้ที่เครื่องของเรา การทำงานของมัน ก็จะคล้ายๆ โปรแกรมอ่านเมลทั่วไป เพียงแต่ว่าเป็นแบบ command line ที่ให้โหลดเป็นครั้งๆ ไป และอาจจะกำหนดให้ทำงานเป็น daemon คอยเช็คและโหลดอยู่ตลอดเวลาได้ด้วย การใช้งานก็ง่ายมาก แค่กำหนดข้อมูลเซิร์ฟเวอร์ที่จะไปโหลดไว้ในไฟล์ .fetchmailrc เช่น

set daemon 300
poll mail.mydomain.com protocol pop3 user "myname" password "mypassword"
mimedecode
mda "/usr/bin/maildrop"
no keep
fetchall

จะเป็นกำหนดให้อ่านเมลทั้งหมดจากเซิร์ฟเวอร์ด้วยโปรโตคอล pop3 ตามที่กำหนด จากนั้นส่งเมลที่ได้ทีละฉบับไปยังโปรแกรม maildrop ซึ่งเราจะสามารถกำหนด regular expression สำหรับคัดแยกเมลได้ ทีนี้จะเขียนวิธีการคัดแยกทำยังไงเอาไว้ต่อคราวหน้าล่ะกัน

หอพักทั้งสองแห่งในแผนที่นี้ คือ หอ Umegaoka และ Shofuu เป็นหอพักสำหรับนักเรียนต่างชาติที่เพิ่งเคยเดินทางมาญี่ปุ่นครั้งแรกของ TokyoTech (Tokyo Institute of Technology) ซึ่งตั้งอยู่ในอำเภอ Yokohama จังหวัด Kanagawa ห่างจากมหาวิทยาลัยประมาณ 1 ชั่วโมง ด้วยรถไฟฟ้าสาย Den-en toshi ของบริษัทโตคิว (อันเดียวกับที่อยู่ข้างมาบุญครองนั่นแหละ) หอ Umegaoka จะอยู่ใกล้กับสถานี Fujigaoka ซึ่งถึงก่อน ส่วนหอ Shofuu จะอยู่ใกล้กับสถานี Aobadai แต่เนื่องจากสถานีนี้เป็นสถานีใหญ่กว่า รถด่วนจะจอดที่สถานีนี้ด้วย ทำให้สมัยก่อนมีหลายคนเดินจากหอ Umegaoka ไปขึ้นรถไฟที่นี่ทุกวัน

ดูแล้วคิดถึงความหลังหว่ะ อยากกลับไปเรียนอีก ขี้เกียจทำงานแล้ว แต่ตอนเรียนก็เฝ้าแต่คิดว่าเมื่อไหร่ตูจะจบซะที จะได้ไม่ต้องทนไม่ต้องพยายามอีกต่อไป จริงๆ ถ้าให้ไปเรียนต่อตอนนี้คงแย่เหมือนกัน เพราะความแก่กับความขี้เกียจครอบงำเยอะมาก แต่ถึงเรียนจบก็ยังต้องพยายามต่อไปอยู่ดีแหละ แม้ว่าอาจจะไม่กดดันเท่าเดิม

View Larger Map

Japan Rail Pass เป็นตั๋วที่เกิดจากความร่วมมือของบริษัท JR (การรถไฟของญี่ปุ่น ที่ถูกแปรรูปไปเป็นเอกชนแล้ว) ทั้งหกบริษัท ผู้ถือตั๋วนี้สามารถใช้บริการรถไฟของบริษัท JR ได้ไม่จำกัดจำนวนครั้ง ภายในเวลาที่กำหนด ซึ่งจะเริ่มต้นที่ 7 วัน ซึ่งบริษัท JR นี้เองที่เป็นผู้ให้บริการรถไฟความเร็วสูงระหว่างเมือง ที่เรียกว่า Shinkansen ด้วย จึงสามารถใช้ Japan Rail Pass เดินทางไปยังเมืองต่างๆ ได้ แถมยังจองที่นั่งได้ด้วย จึงอำนวยความสะดวกอย่างมากแก่นักท่องเที่ยว เนื่องจากตั๋วนี้มีไว้เฉพาะนักท่องเที่ยว หรือผู้ที่ไปอยู่ในญี่ปุ่นระยะสั้นเท่านั้น จึงไม่สามารถซื้อภายในประเทศญี่ปุ่นได้ จะต้องซื้อจากตัวแทนจำหน่ายก่อนที่จะเดินทางไปญี่ปุ่น อย่างในเมืองไทยก็สามารถหาซื้อได้จากสำนักงานของสายการบินญี่ปุ่น ทั้ง ANA และ JAL รวมถึงบริษัทท่องเที่ยวญี่ปุ่น เช่น JTB เป็นต้น ผมเองเคยซื้อจากสำนักงานของ ANA ซึ่งอยู่ภายในตึกซีพี แถวสีลม ซึ่งตัวแทนเหล่านี้จะออกเอกสารคล้ายๆ ใบเสร็จรับเงินให้ เราจะต้องถือใบนี้ไปที่สาขาของ JR (ที่อยู่ตามสถานีต่างๆ ที่สนามบินก็มี) เพื่อให้เจ้าหน้าที่ออกตั๋วให้ โดยเขาจะขอดูพาสปอร์ตเพื่อเช็คว่าเราเข้าเมืองมาเป็นนักท่องเที่ยวจริงๆ หรือไม่ เราสามารถบอกเขาได้ด้วยว่าอยากจะเริ่มใช้ตั๋วนี้วันไหน เมื่อถึงวันเริ่มใช้ก็นับไปเจ็ดวันได้เลย ในระหว่างนี้สามารถขึ้นรถไฟของ JR ไปไหนก็ได้ ไม่จำกัดจำนวนครั้ง อยากจะแวะลงกลางทางตรงไหนก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเสียค่าใช้จ่ายใดทั้งสิ้น ถ้าจะใช้บริการ Shinkansen ก็สามารถเลือกนั่งที่นั่งแบบไม่ต้องจอง (เรียกว่า jiyuu-seki) คือไปรอขึ้นรถที่ชานชลาเลย หรือจะไปขอให้เจ้าหน้าที่จองที่นั่งและเที่ยวรถที่จะเดินทางให้ก่อนก็ได้ จะได้แน่ใจว่าเราจะมีที่นั่งแน่ๆ ไม่ต้องยืนหลายๆ ชั่วโมง การจองที่นั่งก็ไม่จำเป็นต้องเสียอะไรเพิ่มเติมอีก (ถ้าซื้อตั๋วแบบปกติจะต้องเสียเพิ่มอีกหลายร้อยเยน)

ทีนี้อาจจะสงสัยว่า JR ยอมให้ใช้ตั๋ว Japan Rail Pass ขึ้นรถไฟแบบไม่จำกัดจำนวนเที่ยวได้อย่างนี้ ตั๋วก็น่าจะราคาแพงมากๆ สินะ คำตอบก็คือ ถ้าดูจากค่าครองชีพไทย ตามราคาแล้วก็แพงเอาการทีเดียว ไม่ได้ลองเช็คเหมือนกันว่าปัจจุบันราคาเท่าไหร่ แต่ที่ผมเคยซื้อราคาประมาณ 27,000 เยน (หรือ 9,000 บาท) สำหรับประเภทใช้ได้เจ็ดวัน แต่ถ้าลองเอาราคานี้ ไปเทียบกับราคารถไฟแบบปกติ (ที่คนญี่ปุ่น หรือคนที่ไปอยู่ระยะยาวซื้อ) แล้วจะรู้สึกเลยว่าคุ้มมาก เพราะค่ารถไฟชินคันเซ็นแบบไปกลับจากโตเกียวไปโอซากา ก็ราคาประมาณ 25,000 เยนแล้ว ตั๋วแบบปกตินี้จะระบุไว้เลยว่าเดินทางจากไหนไปไหน จะลงรถระหว่างทางแล้วกลับมาขึ้นใหม่อีกก็ไม่ได้แล้ว ฉะนั้นถ้าวางแผนจะเดินทางไปหลายๆ เมืองในระหว่างที่ไปเที่ยวญี่ปุ่น ก็น่าจะลองพิจารณาตั๋ว Japan Rail Pass ดูได้ ผมคิดว่าน่าจะช่วยให้ควบคุมค่าเดินทางในญี่ปุ่นได้สะดวกยิ่งขึ้น เพราะรถไฟของ JR นี้มีให้บริการอยู่ทุกเมือง มีรถไฟหลายประเภท ทั้งระยะสั้น และระยะยาว แถมยังเอาตั๋ว Japan Rail Pass นี้เอาไปใช้กับรถบัสกับเรือที่บริหารโดย JR ก็ได้ด้วย อย่างเรือก็มีอยู่ที่เดียว คือเรือเฟอรี่ที่เชื่อมระหว่างฝั่งฮิโรชิมากับเกาะมิยาจิมา ซึ่งถือเป็นหนึ่งในสามของที่ๆ ควรจะต้องไปชมในญี่ปุ่น

แล้วพวกนักเรียนที่ไปอยู่นานๆ ล่ะ ถ้าอยากเที่ยวไกลๆ หลายๆ เมืองจะทำยังไง โดยปกติช่วงปิดเทอม JR จะมีตั๋วอีกประเภทหนึ่ง เรียกว่า Seishun-18 (seishun แปลว่า ฤดูใบไม้ผลิของช่วงชีวิต หรือวัยรุ่นนั่นเอง) ตั๋วนี้ก็สามารถขึ้นรถของ JR ได้ไม่จำกัดจำนวนครั้งเหมือนกัน ราคาค่าตั๋วก็ถูกมาก ตกวันละประมาณ 2000 เยนเอง แต่มีข้อจำกัดเดียวก็คือใช้ได้เฉพาะรถไฟธรรมดาที่วิ่งระหว่างเมืองเท่านั้น ไม่มีสิทธิจองที่นั่งใดๆ ทั้งสิ้น ถ้าไม่มีที่นั่งก็ต้องยืน หรือไม่ก็นั่งกับพื้นรถไฟซึ่งอาจจะถูกนายท้ายรถว่าเอาได้ เพราะฉะนั้นการเที่ยวด้วยตั๋วแบบนี้ก็ต้องอาศัยความทรหดอยู่พอควร เหมาะสำหรับวัยรุ่นอย่างเรา (เมื่อหลายปีที่แล้ว) เริ่มง่วงแล้ว ไว้ค่อยมาเล่าเรื่องตั๋ว seishun วันหลังล่ะกัน เมื่อไหรยังไม่รู้

$ firefox &

แต่เราจะพบปัญหาเวลาที่ต้องการให้โปรแกรมที่สั่งให้ทำงานแบบแบ็คกราวน์นั้นทำงานต่อไปแม้ว่าเราจะออกจากระบบไปแล้ว เนื่องจากเวลาเราออกจากระบบ (logout) จะมีการส่งสัญญาณ SIGHUP (hangup) ไปยังโปรเซสทั้งหมดของเราที่กำลังทำงานอยู่ ซึ่งพฤติกรรมโดยปกติของโปรเซสเมื่อได้รับสัญญาณก็คือ หยุดการทำงานแบบไม่ปกติ (abnormal termination) จึงทำให้โปรแกรมที่เราหมายมั่นปั้นมือว่าจะให้ทำงานไปตลอดคืนนี้ หยุดทำงานไปโดยไม่รู้ตัว (กว่าจะรู้อีกทีก็อาจจะเช้าแล้ว ต้องเสียเวลารออีก)

วิธีการแก้ปัญหานี้มีหลายวิธี วิธีที่ยุ่งยากหน่อยก็คือแก้โปรแกรมโดยเรียกใช้ system call เพื่อดัก SIGHUP ไว้ โปรแกรมของเราจะได้ไม่ทำตามพฤติกรรมปกติซึ่งก็ดูจะยุ่งยากไปหน่อย และไม่สามารถใช้กับโปรแกรมที่ไม่เปิดเผยโค้ดได้ อีกวิธีหนึ่งก็คือการใช้โปรแกรม nohup ซึ่งจะทำตัวเป็นเหมือนเชลล์ห่อโปรแกรมของเราไว้อีกชั้นหนึ่ง โดยจะดักสัญญาณ SIGHUP ไว้ ทำให้โปรแกรมทำงานต่อไปหลังจากออกจากระบบ เช่น

$ nohup myprogram &

แต่ข้อเสียของโปรแกรม nohup ก็คือแม้ว่าเราจะกลับเข้ามาในระบบใหม่ เราก็จะไม่สามารถติดต่อหรือดูผลการทำงานของโปรแกรมได้ ผลลัพธ์ทั้งหมดจะต้องเก็บลงไฟล์ไว้ก่อนเท่านั้น ทำให้ไม่สะดวกเท่าที่ควร

screen เป็นโปรแกรมบนยูนิกซ์อีกโปรแกรมหนึ่งที่ช่วยอำนวยความสะดวกในการรันโปรแกรมแบบนี้

$ screen myprogram

screen จะทำงานคล้าย nohup เพียงแต่ว่าเมื่อเริ่มทำงาน screen จะทำให้ดูเหมือนว่าโปรแกรมของเราทำงานเป็นแบบฟอร์กราวน์ตามปกติทั่วไป เราสามารถสั่งให้ทำงานเบื้องหลังได้ โดยกด CTRL-A CTRL-D ต่อกัน โปรแกรมก็จะไม่เชื่อมต่อกับเทอร์มินัล แต่จะทำงานในแบบแบ็คกราวน์ แต่เราสามารถกำหนดให้ screen เรียกโปรแกรมของเราที่ทำงานอยู่ให้กลับมาอยู่เบื้องหน้าอีกครั้งได้ แม้ว่าเราจะออกจากระบบไป และกลับมาใหม่แล้วก็ตาม

$ screen -r

ในกรณีที่เรียกใช้ screen พร้อมกันหลายๆ โปรเซส ก็อาจจะต้องระบุรหัสโปรเซสที่ต้องการเรียกกลับมาบนเทอร์มินัล โดยอาจจะใช้ออปชัน -ls เพื่อแสดงโปรเซสของ screen ทั้งหมดก็ได้ นอกจากนี้ screen ยังมีออปชันให้เกิดสิ่งที่เป็นผลลัพธ์ทั้งหมดลงไฟล์ไว้ให้ด้วยก็ได้ ทำให้สะดวกในการเรียกดูผลลัพธ์ภายหลัง ผมเองก็ต้องพึ่งโปรแกรม screen เยอะเลยทีเดียวกว่าจะเรียนจบมาได้

รายละเอียดเพิ่มเติม: http://www.gnu.org/software/screen/

ธรรมะที่เป็นหัวใจในพระพุทธศาสนา คือเรื่องสุญญตาก็ดี เรื่องอนัตตาก็ดี ผู้ใดเข้าถึงธรรมนั้นแล้ว ย่อมอยู่เหนือความตาย, ย่อมพ้นจากความตาย ย่อมไม่มีความตายเลยโดยประการทั้งปวง เพราะหมดความเป็นตัวเป็นตน เป็นสัตว์เป็นบุคคล เพราะไม่มีอุปาทานยึดมั่นสิ่งใด …

อ่านแล้วยิ่งเข้าใจในพุทธศาสนามากขึ้น พระพุทธองค์ไม่ได้พยายามให้เราทำสิ่งที่เหนือธรรมชาติ หรือเพ้อฝันถึงสวรรค์วิมานอะไรในโลกหน้า แต่ให้เราฝึกจิตใจตนเอง ให้ยอมรับในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ตามธรรมดาของโลกนี้ แต่จะปฏิบัติตนอย่างไร ให้ยอมรับได้นั้น ยังเป็นเรื่องยากเหลือเกินสำหรับผม

จริงๆ แล้ว ถ้าหากเรามีเซิร์ฟเวอร์ที่ใช้งาน ssh ได้อยู่ภายนอก และเซิร์ฟเวอร์เครื่องนั้นไม่มีไฟร์วอลล์ เราจะสามารถใช้วิธี ssh tunneling เพื่อติดต่อจากเครื่องของเราผ่านเซิร์ฟเวอร์ออกไปโลกภายนอกได้

$ ssh xxx.myserver.net -L 1783:rsync.somewhere.com:783

จะเป็นการติดต่อผ่าน ssh ไปยังเครื่อง xxx.myserver.net ตัวเลือก -L ใช้กำหนด ssh tunneling โดยโปรแกรม ssh จะจับข้อมูลที่ส่งไปยังพอร์ท 1783 ของเครื่องเราทั้งหมด ส่งต่อผ่านไปยังเครื่อง xxx.myserver.net และส่งต่อไปยังพอร์ต 783 ของเครื่อง rsync.somewhere.com ทำให้เราสามารถใช้งานเครื่อง rsync.somewhere.com ที่อยู่ข้างนอกได้ โดย ssh ทำตัวเสมือนเป็นอุโมงค์ให้ข้อมูลของเราลอดผ่านไฟร์วอลล์ออกไป

ในทำนองเดียวกัน ผมก็มักจะใช้ ssh tunneling เพื่อต่อเข้ามาใช้งานเน็ตเวิร์คภายในหน่วยงาน เวลาผมอยู่ข้างนอก อย่างเช่น ถ้าผมอยากจะโหลดเปเปอร์จากฐานข้อมูลที่สถาบันเป็นสมาชิก ซึ่งปรกติเขาจะตรวจสอบบุคคลด้วยไอพีแอดเดรส เวลาผมอยู่บ้านผมก็จะแค่ ssh เข้ามาที่เซิร์ฟเวอร์ภายในสถาบันก่อนแล้ว โดยกำหนดให้ forward ข้อมูลไปยังเครื่อง proxy ที่สามารถใช้งานได้ จากนั้นผมก็แค่เซ็ต proxy บนเครื่องผมให้เป็น localhost และใช้พอร์ตที่กำหนด ก็จะดูเหมือนว่าผมใช้งานจากภายในหน่วยงาน ผมสามารถเข้าไปใช้งานฐานข้อมูลได้ตามปกติ

$ ssh xxx.myinternal.net -L 8080:proxy.myinternal.net:8080

โปรแกรม ssh ส่วนใหญ่จะสนับสนุน tunneling หรือบางทีเรียกว่า port forwarding อย่างเช่น บน Windows คนที่ใช้ putty ก็จะมีตัวเลือกให้กำหนดพอร์ตต้นทางและปลายทางได้ ดังรูป

それなのに僕ら人間は どうしてこうも比べたがる?
ทำไมพวกเรามนุษย์ทั้งหลายจึงอยากเปรียบเทียบกัน?
一人一人違うのにその中で 一番になりたがる?
อยากจะเป็นที่หนึ่งในบรรดาผู้คนที่แตกต่างกันหรือ?

そうさ僕らは
ที่จริงแล้ว เราแต่ละคนก็เป็นเหมือน
世界に一つだけの花
ดอกไม้ชนิดเดียวในโลกนี้
一人一人違う種を持つ
แต่ละคนมีเมล็ดพันธุ์ที่แตกต่างกันอยู่
その花を咲かせることだけに
การจะทำให้เมล็ดนั้นกลายเป็นดอกไม้ที่เบ่งบานได้
一生懸命になればいい
ด้วยพยายามของตัวเองอย่างเต็มที่ก็พอแล้ว

หลังจากสอนหนังสือมาสามปี ผมรู้สึกว่านักเรียนส่วนใหญ่ (ไม่ทั้งหมดหรอก แต่ว่าเยอะ) สนใจแค่คะแนนและเกรด ทำให้อาจารย์หลายๆ คน (รวมทั้งตัวผมด้วย) พยายามล่อนักเรียนด้วยการให้คะแนนไปซะทุกอย่าง มีนักเรียนไม่เยอะที่ผมรู้สึกว่าสนใจจริงๆ ในเนื้อหาที่กำลังเรียนอยู่ หรือพยายามเรียนรู้สิ่งต่างๆ เพิ่มเติมด้วยตัวเอง จริงๆ แล้วเกรดหรือคะแนน มันไม่ได้มีผลมากนักหรอกในโลกภายนอกมหาวิทยาลัย อาจจะจริงอยู่ที่เขาจะดูเกรดเวลารับเข้าทำงานหรือเรียนต่อ แต่หลังจากนั้นเมล็ดพันธุ์หรือต้นกล้าในแต่ละคนต่างหาก ที่จะเป็นส่วนสำคัญทำให้แต่ละคนกลายเป็นดอกไม้ที่สวยงาม และประสบความสำเร็จ จึงอยากให้ทุกคนสนใจที่จะบ่มเพาะตัวเองให้พร้อมที่จะออกไปเป็นดอกไม้ในโลกภายนอก

รู้สึกว่าวันนี้จะเขียนจริงจังไปแฮะ จริงๆ ก็แค่อยากแนะนำเพลงเท่านั้นแหละ อ้อ…ถ้าอยากอ่านคำแปลแบบเพราะๆ ก็ไปดูได้ที่ http://www.iknow.co.jp/user/delphine_bell/journal/2008/3/8/25745 อ่านแล้วกินใจกว่าที่ผมแปลข้างบนเยอะ ความสามารถในการแต่งประโยคของผมมีแค่นี้แหละ