Cholwich’s blog

ช่วงนี้มีคนถามบ่อยๆ ว่า “ปิดเทอมแล้วอาจารย์ทำอะไร?” ส่วนใหญ่ก็จะตอบไปเรื่อยเปื่อยตามสิ่งที่กำลังทำอยู่ในตอนนั้น แต่พอลองมานั่งนึกจริงๆ จึงๆ ดูแล้วก็มีสิ่งที่ต้องทำอีกเยอะเหมือนกัน

1. ช่วยทำระบบค้นหาคำแปลศัพท์เฉพาะทางอัตโนมัติให้เสร็จ อันนี้หมายถึงโปรแกรมที่ทำงานได้จริงผ่านเว็บ และเปเปอร์ที่เขียนไปได้เยอะแล้วด้วย
2. ทำไอเดียเกี่ยวกับ SVM ที่มีอยู่ให้กลายเป็นจริง อยากส่งไปงาน ECML2008 ปลายเดือนนี้ ไม่รู้จะทันหรือเปล่า
3. ปรับปรุงระบบเก็บข้อมูล KPI ของอาจารย์แต่ละคนใน SIIT ที่ทำเมื่อปีที่แล้วให้ดีขึ้น คงต้องทำให้เสร็จก่อนต้นเดือนพฤษภา
4. เตรียมระบบและบทความเกี่ยวกับการแข่งขัน Robocode ที่จะจัดร่วมกับ vcharkarn.com เพราะใกล้เวลาจะต้องประกาศอย่างเป็นทางการแล้ว
5. ทำระบบสนับสนุนการสอนของตัวเอง เช่น ระบบเช็คชื่อนักศึกษาที่เข้าเรียนผ่านเว็บ
6. อ่านหนังสือ Beautiful Code ที่เพิ่งได้มาสดๆ ร้อนๆ
7. อ่านหนังสือ CS:APP เพื่อจะได้เตรียมสอนวิชา Computer Architecture ในเทอมหน้า อันนี้อยู่ในโครงการ Learning by Teaching (เป็นการหาเรื่องใส่ตัวโดยใช่เหตุ)
8. หาไอเดียใหม่ๆ มาสอนแล็บ Web Application Development ให้ได้ผลมากกว่านี้ หรือใช้เทคนิคที่ใหม่กว่าเดิม
9. อ่านหนังสือ Ruby Programming Language เพื่อจะได้เขียน Ruby ให้แม่นๆ กว่านี้ คือจำพวก Syntax ไม่ค่อยได้ กับไม่ค่อยรู้รายละเอียดว่ามันคืออะไรด้วย ที่เขียนมาส่วนใหญ่ใช้เดาๆ เอา

ลองกลับไปดูรายการที่เขียนมาแล้ว ตูจะมีเวลาทำอย่างอื่นไหมเนี้ย ยังอยากทำอย่างอื่นด้วยนะ เช่น หาเวลาไปเดินถ่ายรูปเล่น แถมวันลาพักร้อนก็พอกพูนเยอะแล้วเหมือนกัน ต้องหาเวลาใช้บ้างด้วย ที่สำคัญช่วงนี้โดนบ่นบ่อยๆ ว่าทำงานมากเกินไปแล้ว เฮ้อ….. แต่ก็ยังสนุกที่ได้ทำงานอยู่นะ

teaching, university summer, work

เวลาจะโทรศัพท์หาใครสักคน ถ้าโทรติดจะรอเรียกให้ปลายทางรับสายนานแค่ไหน? สำหรับผม ปกติจะรอเรียกประมาณ 3-4 ครั้ง ถ้าไม่รับก็จะวางก่อน แล้วอีกสัก 10 นาทีค่อยโทรไปใหม่ แต่ดูเหมือนบางคนจะมีความพยายามสูงกว่านั้นมาก เรียกกัน 5-10 นาทีเลยทีเดียว

ช่วงนี้จะหงุดหงิดกับเสียงโทรศัพท์ เพราะมีเลขาภาคมานั่งอยู่ในห้องใหญ่ห้องเดียวกัน เวลาเลขาไม่อยู่ (ไม่ว่าจะไปประชุม หรือไม่มาทำงาน) ก็มักจะมีโทรศัพท์มาเสมอๆ แล้วก็จะไม่มีคนรับ ซึ่งบางคนก็จะเรียกอยู่นานมากๆ เรียกไม่หยุด สร้างความรำคาญให้กับคนนั่งใกล้ได้ดีมาก ตอนแรกๆ ก็เคยไปรับแทนเหมือนกัน แต่รู้สึกว่ารับแล้วไม่เกิดประโยชน์ เพราะรับแล้วก็ไม่รู้เรื่องที่เขาจะคุย ทำอะไรไม่ได้ อย่างมากก็จดไว้ให้โทรกลับ หรือไม่ก็บอกว่าให้โทรมาใหม่ หลังๆ ก็เลยไม่ค่อยอยากรับเพราะทำให้คนโทรเสียเงินโดยเปล่าประโยชน์ ให้เขาโทรมาใหม่ดีกว่า แต่ปัญหาก็คือถ้าคนโทรรอเรียกแค่ไม่เกิน 10 ครั้ง ก็จะทนได้ แต่เวลาโทรศัพท์เรียกไม่หยุดก็เกินทนเหมือนกัน อาจารย์บางคนก็ทนไม่ไหวเดินไปถอดสายเลยก็มี แต่ก็เกิดปัญหาอีกเพราะเลขากลับมาไม่รู้ว่ามีคนถอดสายเลยไม่ได้เสียบกลับ ก็เลยโทรกันไม่ได้เป็นวัน ส่วนตัวเองก็พยายามทน จนวันนี้กำลังใช้สมาธิคิดอะไรยุ่งๆ อยู่ เสียงโทรศัพท์ก็ดังไม่หยุด เกิดความหงุดหงิดถึงขีดสุด เลยเดินไปรับสายแล้วก็วางโครมทันที (ฮะๆๆ) สะใจดี หายหงุดหงิดทันใด กลับมาทำงานต่อได้ ส่วนใครโดนไปก็ขอโทษไว้ ณ ที่นี้ล่ะกัน

สุดท้ายอยากให้ช่วยลดความพยายามให้การรอเรียกสายกันหน่อย ผมว่า 3-4 ครั้ง เอ้อ 7-8 ครั้งก็ได้ ก็น่าจะเกินพอแล้วนะ เห็นใจคนไม่เกี่ยวข้องที่ต้องฟังเสียงเรียกบ้าง รออีกสักพักเขาก็คงกลับมารับเองแหละ ถ้าไม่รับก็ค่อยโทรมาวันหลังดีกว่านะ ไม่งั้นผมอาจจะต้องสวมบทโหดอีก คราวนี้อาจจะมีการโวยวายแล้วล่ะ

university บ่น

ในหลักสูตรของภาควิชาฯ การฝึกงานถือเป็นวิชาบังคับ ที่นักศึกษาทุกคนจะต้องผ่าน ทั้งนี้มีเป้าหมายเพื่อเป็นการเตรียมตัว ให้นักศึกษาเข้าใจสถานการณ์จริงที่ตัวเองต้องประสบหลังจากจบการศึกษาแล้ว ในหลักสูตรส่วนใหญ่มักจะกำหนดจำนวนชั่วโมง หรือจำนวนวันขั้นต่ำที่นักศึกษาจะต้องไปใช้ชีวิตในบริษัทหรือองค์กรภายนอก ซึ่งไม่ใช่แค่ไปให้เขาเห็นหน้าให้ครบตามจำนวนชั่วโมง แต่ต้องแบกความรับผิดชอบ และความเป็นผู้ใหญ่ไปด้วย หมายความว่านักศึกษาควรจะเตรียมตัวให้พร้อม และเตรียมใจไว้ด้วย ว่าเราคือพนักงาน (ชั่วคราว) คนหนึ่งขององค์กรนั้น นอกจากนี้ระหว่างฝึกงานก็ควรจะมีความกระตีอรือร้นที่จะเรียนรู้ในสิ่งใหม่ๆ เพราะสิ่งที่เรียนในมหาวิทยาลัยจะเน้นแค่ทฤษฎี หรือหลักการกว้างๆ ที่นักศึกษาควรเข้าใจ แต่องค์กรธุรกิจอาจจะมีวิธีการทำงาน หรือความรู้เฉพาะด้านที่จะต้องศึกษาเพิ่มเติม นอกจากนี้ควรสังเกตวิธีการทำงาน วัฒนธรรมองค์กร ไปพร้อมๆ กับการมองหาจุดด้อยของตัวเอง เพื่อที่หลังจากการฝึกงานแล้ว จะได้ใช้เวลาที่เหลืออีกหนึ่งปี เตรียมตัวให้พร้อมที่จะก้าวสู่โลกแห่งความเป็นจริงต่อไป

วันนี้มาบ่นอีกแล้ว หลังจากได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง รู้สึกจะเป็นความผิดพลาด และอ่อนประสบการณ์ของตัวเองอีกแล้ว

internship, teaching, university บ่น, teaching

แต่เป็นจามจุรีในรั้วสีเหลืองแดงนะ

photos, university photos, university

“นิสิต” และ “นักศึกษา” เป็นคำที่ใช้เรียกผู้ที่กำลังศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัย แต่ใช้ต่างกันไปตามประวัติและความเป็นมาของมหาวิทยาลัย เดิมก็มักจะรู้สึกปกติกับคำว่า “นิสิต” แต่หลังจากทำงานมาได้สองปี ความรู้สึกเปลี่ยนไป ได้ยินคำว่า “นิสิต” แล้วรู้สึกแปลกๆ พอดีเมื่อวานไปเป็นกรรมการที่จุฬาฯ และวันนี้ไปม.บูรพาที่ใช้คำว่านิสิตทั้งสองที่ สงสัยจะติดคำว่านักศึกษาซะแล้ว

university university