วิธีการแก้ไขจะต้องไปสร้างไฟล์ชื่ /etc/hal/fdi/policy/mouse.fdi แล้วใส่

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?> 
 
<match key="info.product" string="Mouseemu virtual mouse">
 <merge key="input.x11_options.ZAxisMapping" type="string">4 5</merge>
</match>

เพื่อเพิ่ม option ที่เกี่ยวกับ scroll wheel สำหรับ mouse สุดท้ายรีบูทเครื่องใหม่ ก็เรียบร้อย

$ pdfnup --nup 2x2 --frame true myslides.pdf

จะได้ผลลัพธ์เป็นไฟล์ PDF ชื่อ myslides-2×2.pdf วางสไลด์สี่หน้าต่อหนึ่งแผ่น แบบ 2 คูณ 2

ทีนี้ทุกเทอมก็ใช้อย่างนี้มาตลอด มาเทอมนี้อยากให้มีเลขหน้าเพิ่มเข้าไปด้วย จะได้เรียงลำดับหน้าต่างๆ ได้ไม่ยาก (ปกติร้านถ่ายเอกสารจะใช้มือเขียนเลขหน้าให้) วิธีที่ง่ายที่สุดก็คือไปหา Adobe Acrobat ตัวจริงมา จะมีฟังก์ชันให้ใส่เลขหน้าโดยอัตโนมัติ แต่เนื่องจากเราไม่อยากเสียตังค์ ก็เลยมานั่งดูโปรแกรม pdfnup ว่าจริงๆ เป็นสคริปต์ที่สร้างไฟล์สำหรับ pdfLaTeX ที่ใช้แพคเกจ pdfpages เพื่อเอาหน้าหลายๆ หน้ามาเรียงไว้ในหน้าเดียวกัน ซึ่งจะเรียงแบบหนึ่งหน้าต่อหนึ่งหน้าก็ได้ เลยลองเล่นดู ใช้แพคเกจ fancyhdr ของ LaTeX มาช่วยกำหนดตำแหน่งเลขหน้า สุดท้ายได้ไฟล์สำหรับใส่เลขหน้าอัตโนมัติมา

\documentclass{article}
 
\usepackage[final]{pdfpages}
\usepackage[paper=a4paper,landscape,tmargin=2cm,bmargin=2.3cm,lmargin=2.5cm,rmargin=1.5cm]{geometry}
\usepackage{fancyhdr}
 
\setcounter{page}{..PAGE..}
\pagestyle{fancy}
\lhead{My Course}
\cfoot{}
\rfoot{{\LARGE\thepage}}
\renewcommand {\headrulewidth}{0pt}
\renewcommand {\footrulewidth}{0pt}
 
\begin{document}
	\includepdfset{pages=-,pagecommand=\thispagestyle{fancy}}
	\includepdf[fitpaper=true,scale=1]{..FILE..}
\end{document}

และเพื่อให้เกิดความสะดวกในการทำงาน ก็เลยไปเขียนสคริปต์มาอีกอันหนึ่ง ใช้ sed แก้ไข ..PAGE.. และ ..FILE.. ใน LaTeX ให้เป็นเลขหน้าเริ่มต้น และชื่อไฟล์ PDF ที่ต้องการ

#!/bin/sh
 
filename=$1
pagenumber=$2
newname=${1%.pdf}-p.tex
sed -e "s/\.\.FILE\.\./"$filename"/g" -e "s/\.\.PAGE\.\./"$pagenumber"/g" < page.tex > $newname
 
pdflatex $newname
pdflatex $newname
rm $newname
rm ${newname%tex}log

สุดท้ายจะได้โปรแกรมง่ายๆ สำหรับเติมเลขหน้าได้ตามต้องการ ส่วนที่ผมยังงงๆ อยู่ก็คือ ไม่เข้าใจว่าทำไมฟอนท์ใน LaTeX มันมีขนาดเล็กกว่าปกติ เลยต้องกำหนดให้ใช้ \LARGE สำหรับเลขหน้า คิดว่าอาจจะมีปัญหาอะไรบางอย่างเกี่ยวกับขนาดกระดาษ หรืออะไรซักอย่าง เลยแก้แบบง่ายๆ ไปก่อน ขี้เกียจไปค้นดูละเอียดๆ ส่วนคนอื่นถ้าจะเอาไปใช้ ก็สามารถปรับแต่งตำแหน่งๆ หรือระยะขอบกระดาษได้โดยแก้ที่ geometry ครับ

วันนี้ลงค้นๆใน apt-get ของ Ubuntu ดู พบว่ามีคนทำเครื่องมือช่วยจัดการปัญหานี้ คือเป็นสคริปต์เล็กๆ ที่ชื่อว่า dirsplit ที่มาพร้อมกับแพคเกจ genisoimage โปรแกรมนี้ทำหน้าที่สร้างลิสต์ของไฟล์ เพื่อเขียนไดเรคทอรีใหญ่ๆ ลงแผ่น CD/DVD โดยโปรแกรมจะจัดไฟล์ให้เราตามขนาดไฟล์ เราสามารถกำหนดได้ว่าจะสร้าง catalog แต่ละแผ่นใหญ่แค่ไหน (default คือขนาด DVD) วิธีใช้ก็คือ

$ dirsplit -e2 --prefix mybackup ./mydir1 ./mydir2

ตัวเลือก -e2 ใช้กำหนดวิธีการคำนวณและรวมขนาดไฟล์ มีอยู่หลายวิธี ผมเห็นตัวอย่างใช้วิธีนี้ก็เลยใช้ตาม ส่วน –prefix ใช้กำหนดชื่อไฟล์ catalog ที่สร้างขึ้น อย่างกรณีนี้ ก็จะได้ mybackup1.list mybackup2.list … ไปเรื่อยๆ ตามไฟล์ที่เรามี

เมื่อสร้าง catalog เสร็จ ก็ต้องนำมาสร้าง ISO image ซึ่งจะเป็นการไปดึงไฟล์จริงมารวมไว้ วิธีใช้ของ dirsplit ก็มีวิธีสร้าง ISO มาให้ด้วย คือ

$ mkisofs -D -r --joliet-long -graft-points -path-list mybackup1.list -o mybackup1.iso

เพียงเท่านี้ก็จะได้ image สำหรับเขียนลงแผ่น ก็สามารถใช้โปรแกรมที่ชื่นชอบเขียนได้ ผมขี้เกียจใช้ GUI ก็ใช้โปรแกรม wodim โดยตรง

$ wodim -v dev=/dev/scd0 speed=8 mybackup1.iso

ก็จะได้แผ่นสำรองข้อมูล (ที่มีค่าหรือเปล่าก็ไม่รู้) ของเราไว้ได้ ข้อเสียของวิธีนี้ก็คือ ถ้าต้องการค้นหาไฟล์บางอย่างในภายหลังอาจจะยุ่งยากพอควร เพราะเราจะไม่รู้ว่าไฟล์นั้นเก็บไว้ที่ไหน ถ้าให้ดีก็เก็บไฟล์ catalog เอาไว้ด้วย จะได้ค้นหาได้เร็วขึ้น

$ sudo dpkg-reconfigure acroread

แต่ถ้าหากจะกำหนด default application เวลาเปิดไฟล์ประเภทต่างๆ จะทำได้โดยไปแก้ไขไฟล์ที่

~/.local/share/applications/mimeapps.list

หรือถ้าจะกำหนดให้กับผู้ใช้ทุกคนในเครื่อง ก็ให้ไปแก้ไขไฟล์

/etc/gnome/defaults.list

อ้างอิง: http://ubuntuforums.org/showthread.php?p=2161195

สุดท้ายมีคนแถวนี้แนะนำให้ใช้โปรแกรม expect ซึ่งสามารถจำลองการทำงานของโปรแกรมที่ต้องมีการตอบโต้กับผู้ใช้ ให้เราสามารถส่งค่าได้เหมือนกับสั่งงาน โดย expect นี้จะใช้ regular expression เพื่อเทียบข้อความที่โปรแกรมแสดงออกมา แล้วจึงสามารถใช้คำสั่ง send เพื่อส่งข้อความหรืออินพุตกลับไปได้ เช่น

#!/usr/bin/expect -f
 
spawn passwd [lindex $argv 0]
set password [lindex $argv 1]
expect "password:"
send "$password\r"
expect "password:"
send "$password\r"
expect eof

จากโปรแกรม คำสั่ง expect เป็นการกำหนดให้รอจนกระทั่งมีข้อความที่กำหนดแสดงขึ้นมา ส่วนคำสั่ง send ก็จะเป็นส่งข้อมูลซึ่งก็คือ password ของเราไปให้โปรแกรม ที่เรียกมาทำงานโดยใช้คำสั่ง spawn ทั้งหมดนี้ไม่ได้เขียนเองหรอก ดูจากที่อ้างอิงได้

อ้างอิง: http://floppsie.comp.glam.ac.uk/Glamorgan/gaius/scripting/5.html

awk เป็นเครื่องมือที่ช่วยจัดการไฟล์ข้อความ โดยมองว่าข้อมูลในไฟล์แบ่งเป็นเรคอร์ดและฟิลด์ สามารถระบุได้ว่าจะให้ใช้เครื่องหมายอะไรตัวแบ่งระหว่างฟิลด์หรือเรคอร์ด ลองดูตัวอย่างง่ายๆ กันก่อน ถ้าผมมีไฟล์ข้อมูลคะแนนนักเรียนอยู่ แบ่งเรคอร์ดตามบรรทัด และแบ่งฟิลด์ด้วยแท็บ

4822111111	10
4822222222	13
4833333333	14
4844444444	9

ถ้าจะแปลงข้อมูลในไฟล์นี้เป็นตารางในแบบ html ก็ทำได้โดยอ่านไฟล์มาทีละบรรทัด แล้วเพิ่มแท็ก tr และ td ลงไป

BEGIN {
  FS="\t"
  print "<table>"
}
 
{
  print "<tr><td>"$1"</td><td>"$2"</td></tr>"
}
 
END {
  print "</table>"
}

เมื่อเขียนเสร็จ ก็ลองเอามาใช้งานได้โดย

$ awk -f [awk-file] < [data-file]

จะได้ผลเป็นตารางในตามข้างล่าง

<table border="0">
<tr>
<td>4822111111</td>
<td>10</td>
</tr>
<tr>
<td>4822222222</td>
<td>13</td>
</tr>
<tr>
<td>4833333333</td>
<td>14</td>
</tr>
<tr>
<td>4844444444</td>
<td>9</td>
</tr>
</table>

ในโปรแกรม awk ข้างต้น แบ่งออกเป็น 3 ส่วน แต่ละส่วนแบ่งด้วยวงเล็บปีกกา ส่วนแรกมีคำว่า BEGIN กำหนดอยู่หมายความว่าให้ทำครั้งเดียวตอนเริ่มต้นอ่านไฟล์ ในที่นี้กำหนดให้ใช้แท็บเป็นตัวแบ่งฟิลด์ แล้วก็พิมพ์ “<table>” ออกมา

ส่วนที่สองไม่ได้กำหนดอะไรไว้ก่อนเครื่องหมายวงเล็บปีกกาเปิด ก็จะทำงานทุกครั้งเมื่อขึ้นเรคอร์ดใหม่ จึงเป็นการพิมพ์ข้อมูลทีละแถวในตาราง โดย $1 ใช้แทนข้อมูลในฟิลด์ที่ 1 และ $2 จะแทนฟิลด์ที่ 2 ไปเรื่อยๆ

ส่วนที่สามเริ่มต้นด้วย END จะทำงานเพียงครั้งเดียวเมื่ออ่านไฟล์ทั้งหมดเสร็จแล้ว ดังนั้นจึงแค่พิมพ์ “</table>” ออกมาในตอนท้าย

ด้วยลักษณะที่ awk ทำงานตามเรคอร์ดและฟิลด์ ทำให้การเขียนโปรแกรมเพื่อจัดการกับข้อมูลต่างๆ ทำได้สะดวกขึ้น ไม่จำเป็นต้องเขียนลูปเพื่อวนรอบ แค่เขียนเป็นกฎไว้เท่านั้นก็พอ นอกจากนี้ยังสามารถระบุให้ทำงานกับเรคอร์ดที่แตกต่างกันได้ด้วย โดยใช้ Regular Expression กำหนดรูปแบบของเรคอร์ดนั้น เช่น

/^4822/ { print "48" }

กฎข้างต้นจะทำให้พิมพ์คำว่า “48″ เมื่อเรคอร์ดขึ้นต้นด้วย “4822″ ตามที่กำหนดไว้ใน RE เท่านั้น

จริงๆ แล้วโปรแกรมข้างต้นผมเขียนขึ้นมาใช้งานจริง เวลาจะเอาคะแนนของนักเรียนไปประกาศบนเว็บ หลายคนอาจจะสงสัยว่าทำไมไม่ใช้โปรแกรมพวกสเปรดชีท ทำไมต้องมาใช้ awk ให้เสียเวลา คำตอบก็คือ ผมไม่เคยสามารถทำให้โปรแกรมสเปรดชีทต่างๆ สร้างตารางในรูปแบบ html ที่สะอาดๆ ได้เลย ลองมาหลายโปรแกรมแล้ว ทุกๆ อันจะต้องแทรกโน้นนี่มาให้ตลอด แล้วผมก็เป็นพวกโรคจิต ถ้าเห็นโค้ดที่ไม่สะอาดรกรุงรัง ก็จะต้องพยายามหาทางทำให้สะอาด เนื่องจากอยากให้ตารางมันแสดงไปตามรูปแบบที่เรากำหนดไว้แล้ว สุดท้ายเลยตัดสินใจใช้ awk ดีกว่าสร้างโค้ดได้สะอาดสมใจ

แต่ว่าโปรแกรมข้างต้นก็ยังมีข้อจำกัดอยู่ที่กำหนดจำนวนฟิลด์ไว้ตายตัว ทำให้ไม่ยืดหยุ่นเท่าไหร่ ถ้ามีคะแนนหลายๆ ค่า แต่เนื่องจาก awk นั้นมี control structure อยู่หลายแบบ จึงสามารถเขียนให้ยืดหยุ่นขึ้นได้อีกเป็น

BEGIN {
  FS=" "
  ORS=""
  print "<table class=\"attendance\" border=\"0\">\n"
}
 
{
  print "<tr>"
  for(i=1; i&lt;=NF; i++)
    print "<td>"$i"</td>"
  print "</tr>\n"
}
 
END {
  print "</table>\n"
}

NF เป็นตัวแปรระบุจำนวนฟิลด์ ซึ่งทำให้เราสามารถใช้ลูปเพื่อพิมพ์ข้อมูลจากทุกๆ ฟิลด์ได้