เรื่องมุมมองกว้างนี่ก็เป็นสิ่งที่ยาก ว่าจะหาทางอธิบายเรื่องพวกนี้ได้ยังไงตั้งแต่เริ่มแรก ผมเองก็ต้องหาทางเอามาปะติดปะต่อเอง กว่าจะเห็นภาพกว้างขึ้นก็น่าจะเรียนจบแล้วล่ะมั้ง ที่ผมเริ่มทำเมื่อต้นเทอมนี้ก็คืออธิบายก่อนตั้งแต่ชั่วโมงแรก ว่าวิชาที่จะเรียนนี้มันเกี่ยวข้องกับวิชาที่เรียนมาแล้ว และวิชาที่จะเรียนต่อไปยังไง แต่ผมก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่านักเรียนเขาจะเห็นภาพชัดขึ้นหรือเปล่าว่าจะเรียนไปเพื่ออะไร ยิ่งที่สอนอยู่ตอนนี้ ไม่ได้พูดเรื่องใหม่ แต่พูดเรื่องต่างๆ ในรายละเอียดที่แม้จะไม่รู้ก็ทำอะไรได้อยู่แล้ว

อาจารย์อาจมองเด็กแล้วคิดในใจว่า ทำไมเด็กถึงไม่ค่อยตั้งใจเรียนกัน ? คำตอบหลายๆครั้งจากนักเรียนก็คือ ไม่รู้เรียนแล้วเอาไปทำอะไรได้… เช่น เด็กภาค computer science บางคน เขาไม่รู้จริงๆ นะครับว่าเอาวิชาสถิติที่เรียนน่ะไปทำอะไรกับด้านคอมพิวเตอร์ได้ ถ้าอาจารย์ผู้สอนบอกนักเรียนซะหน่อยว่า สถิติเนี่ยเป็นพื้นที่ทำให้คอมพิวเตอร์เรียนรู้ได้นะ ต่อไปถ้าจะสร้างโปรแกรมด้าน AI ต้องใช้สถิตินะ แค่นี้ก็ช่วยให้คนบางคนตั้งใจเรียนสถิติมากขึ้นได้นะครับ

มุมมองของเด็กไม่ได้กว้างแบบอาจารย์ครับ นักเรียนไม่รู้ว่าวิชาอะไรเป็นพื้นของวิชาไหน วิชาไหนเอามาทำอะไรได้บ้าง

ถ้านักเรียนได้รู้ว่าสิ่งที่เขากำลังเรียนอยู่เนี่ย มันเอามาเกี่ยวกับสิ่งที่ชอบหรือสิ่งที่อยากทำได้ นักเรียนจะตั้งใจเรียนโดยไม่สนเกรดครับ เพราะเขาชอบอยู่แล้ว

ต้องการแรงจูงใจอื่น ?
ผมพบว่า(กับตัวเอง) เหตุการณ์จะสร้างวีรบุรุษเสมอ เช่นหากว่า ต้องการสร้างโปรแกรมสักตัว ก็จะหมกมุ่นสนใจในเรื่องที่ต้องรู้อยู่อย่างนั้น
ดังนั้น หากต้องการให้นักศึกษาสนใจในการเรียนการสอนเรื่องดังกล่าว ก็คงต้องกำหนดเป้าหมายเป็นระยะ .. ที่่น่าสนใจ .. ท้าทาย .. สิ่งที่จะบอกเขาได้ว่า ที่เรียนไปนั้นไม่สูญเปล่านะ