Cholwich’s blog

แต่เป็นจามจุรีในรั้วสีเหลืองแดงนะ

photos, university photos, university

翼の折れた天使たち (Tsubasa no oreta tenshi-tachi) เป็นละครพิเศษที่สร้างขึ้นจากนิยายของ Yoshi เพิ่งไปอ่านประวัติมาว่า เป็นนักเขียนชื่อดังที่แต่งเรื่องลงเว็บบนมือถือ อ้างด้วยว่าแต่งจากเรื่องจริง ละครชุดนี้ดำเนินเรื่องโดยใช้ตัวเอกเป็นเด็กสาว (นางฟ้า) แต่ละคนมีปัญหาชีวิตแตกต่างกันไป เพื่อสะท้อนปัญหาสังคมที่กำลังเกิดขึ้นในปัจจุบันของญี่ปุ่น เช่น ความสุดโต่งในด้านวัตถุนิยม เห็นเงินเป็นพระเจ้า การเก็บตัวอยู่ในห้องเพียงคนเดียว … ในด้านเนื้อหาแม้ว่าจะไม่ร่าเริงสดใส เพราะเน้นที่ปัญหาชีวิต แต่ก็ให้แง่คิดเกี่ยวกับชีวิตได้ดีพอสมควร (ที่ใช้แค่พอสมควร เพราะบางส่วนก็ดูเป็นปัญหาง่ายๆ แต่ทำไมตัวละครคิดไม่ตก แต่ถ้าพิจารณาในฐานะที่ตัวเอกเป็นเด็กวัยรุ่น ก็พอเข้าใจได้)

นอกจากเนื้อหาแล้ว ละครเรื่องนี้ยังเน้นที่ภาพสวย สวยมากๆ เพลงประกอบก็เพราะ แถมนางฟ้าปีกหักแต่ละคนก็น่ารักทั้งนั้น ตั้งแต่อุเอะโตะ อะยะ (นางเอกหนังเรื่องอะซึมิ), โฮริคิตะ มะกิ (นางเอกละครเรื่องคุโระซะกิ) แต่ส่วนใหญ่จะมาในแนวเศร้า และเสียดายที่มีเพียงสี่ตอนออกอากาศในปีที่แล้ว ส่วนปีนี้มีสี่ตอนเพิ่งจะออกอากาศไป สงสัยต้องไปหามาดูอีก อ้อ มีตอนหนึ่งมีแอล (จากเรื่องเดธโน้ต) เล่นด้วย เห็นแล้วแค่คุ้นๆ จำไม่ได้หรอกว่าเป็นแอล ด้วยความสงสัยเลยลองเช็คดู ถึงได้รู้ว่าเป็นคนเดียวกัน นับว่าเรื่องเดธโน้ตทำได้ดีทีเดียว เปลี่ยนนักแสดงธรรมดาให้กลายเป็นแอลได้อย่างสมบูรณ์

drama, japanese drama, japanese

“นิสิต” และ “นักศึกษา” เป็นคำที่ใช้เรียกผู้ที่กำลังศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัย แต่ใช้ต่างกันไปตามประวัติและความเป็นมาของมหาวิทยาลัย เดิมก็มักจะรู้สึกปกติกับคำว่า “นิสิต” แต่หลังจากทำงานมาได้สองปี ความรู้สึกเปลี่ยนไป ได้ยินคำว่า “นิสิต” แล้วรู้สึกแปลกๆ พอดีเมื่อวานไปเป็นกรรมการที่จุฬาฯ และวันนี้ไปม.บูรพาที่ใช้คำว่านิสิตทั้งสองที่ สงสัยจะติดคำว่านักศึกษาซะแล้ว

university university

ก่อนที่นักศึกษาจะจบการศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต (เรียกซะเป็นทางการเลย) นั้น หลักสูตรโดยทั่วไปมักจะกำหนดให้นักศึกษาต้องสอบผ่านวิชา Senior Project (ซึ่งอาจจะเรียกชื่อแตกต่างกันไปในแต่ละสาขา) วิชานี้ไม่ใช่วิชาที่มีการบรรยายและสอบแบบวิชาทั่วไป หากแต่นักศึกษาจะต้องใช้ความรู้ที่เรียนมาเพื่อพัฒนาผลงานที่ทำงานได้จริง แต่เป็นการทำงานโดยมีอาจารย์ที่ปรึกษาเป็นผู้ช่วย วิชานี้จึงเป็นเหมือนการเตรียมความพร้อมให้กับนักศึกษาก่อนที่จะจบไปเผชิญโลกแห่งความจริง ช่วงนี้ก็ใกล้เวลาที่นักศึกษากลุ่มใหม่จะต้องเลือกหัวข้อ และเลือกอาจารย์ที่ปรึกษา เลยขอเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้หน่อย เผื่อจะมีประโยชน์อยู่บ้าง

ที่ภาควิชาฯ อาจารย์มักจะเสนอหัวข้อที่น่าสนใจให้นักศึกษาเลือก เพื่อให้นักศึกษาเห็นแนวทางว่าควรจะเลือกหัวข้อในลักษณะใด แต่นักศึกษาก็สามารถกำหนดหัวข้อที่ตัวเองสนใจ แล้วไปขอให้อาจารย์รับเป็นที่ปรึกษาก็ได้ ซึ่งส่วนใหญ่อาจารย์ก็จะพิจารณาความเกี่ยวข้องของหัวข้อนั้น กับความสนใจหรืองานวิจัยของอาจารย์ เพราะถ้าเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยเกี่ยวข้อง ก็ค่อนข้างจะลำบากในการให้คำปรึกษาที่ดี แต่มีนักศึกษาบางส่วนที่เลือกหัวข้อที่อาจารย์กำหนด แล้วอาจจะเกิดความเข้าใจผิดว่าโครงงานที่ตัวเองจะทำนั้นเป็นของอาจารย์ เลยอาจจะไม่ได้ให้ความสนใจในเนื้อหาเท่าที่ควร ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว เมื่อตกลงที่จะทำหัวข้อนั้น โครงงานนั้นก็จะเป็นของนักศึกษาโดยตรง อาจารย์เป็นเพียงผู้ช่วยที่อาจจะแนะนำทางที่เหมาะสมให้ เมื่อรู้สึกว่านักศึกษาหลงทาง หรืออาจจะเดินไปในทางที่ไม่ราบรื่นนัก ดังนั้นเจ้าของโครงงานจึงควรทำความเข้าใจจุดประสงค์หรือเป้าหมายของโครงงานด้วยตัวเอง และทำงานนั้นเป็นเหมือนงานที่ตัวเองเป็นเจ้าของ

ด้วยเหตุที่อธิบายไปแล้ว นักศึกษาจึงควรเลือกหัวข้อที่ตัวเองถนัด เข้าใจ หรือชอบมากที่สุด เพราะผมเชื่อว่าถ้าเรามีความชอบที่จะทำสิ่งใดแล้ว เราก็จะสามารถทำสิ่งนั้นออกมาได้ดี ดีกว่าการถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ ไม่สนใจ ดังนั้นหากเห็นว่าในบรรดาหัวข้อที่อาจารย์เสนอมา ไม่มีหัวข้อใดตรงใจ ก็ควรจะหาเวลาคิด หรือกำหนดหัวข้อที่ตัวเองสนใจขึ้นมาด้วยตนเอง ไม่ต้องกลัวว่าหัวข้อนั้นจะง่ายไป หรือยากไป เพราะเวลาไปปรึกษาอาจารย์ที่เกี่ยวข้อง ผมเชื่อว่าอาจารย์ก็จะช่วยปรับเปลี่ยนหัวข้อให้เหมาะสมได้ ฉะนั้นอย่าเลือกหัวข้อโครงงานเพราะคิดว่าอาจารย์ใจดี หรืออาจารย์จะช่วยทำ หรือบอกวิธีทำให้ทั้งหมด แต่ให้เลือกหัวข้อที่ตัวเองอยากทำ เพราะจะทำให้ทำได้ดี จะได้ผลงานที่มีคุณภาพ และจะมีผลต่อคะแนนในที่สุด

senior teaching

ทดสอบการโพสต์ข้อความบน Wordpress

Uncategorized